مجازات روزه خواری عمدی در ملاعام چیست ؟

0

روزه خواری در ماه رمضان

روزه گرفتن در ماه مبارک رمضان برای مسلمانان امری واجب است، اما برخی افراد به علت بیماری یا مسائل درمانی معذور هستند و نمی‌توانند روزه بگیرند. قانون ایران درباره روزه خواری دور از انظار عمومی صحبتی نکرده است، اما در مورد روزه خواری در ملأعام که از منظر شرع مقدس اسلام یک عمل حرام تلقی میشود، صحبت کرده است.

هرچند در قانون مجازات اسلامی صراحتا در مورد جرم روزه خواری صحبت نشده است، اما درباره جرم تظاهر به حرام در منظر عمومی که شامل روزه خواری نیز میشود، بحث شده است و مراجع قضائی نیز مطابق با این ماده قانونی، حکم میدهند. بنابراین به موجب قانون روزه خواری در ملأ عام و تظاهر به آن جرم است و تنها زمانی که شخص در انظار عمومی اقدام به این عمل نماید مرتکب جرم شده است.

کاملا مشخص است که بین عمل حرام و تظاهر به عمل حرام تفاوت میباشد. تظاهر به عمل حرام به این معنی است که عملی با قصد و نیت آشکار شدن آن عمل صورت بگیرد. کسی بر اثر بیماری نتواند روزه بگیرد عمل حرامی انجام نداده اما اگر این شخص در انظار عمومی اقدام به خوردن و آشامیدن نماید، عمل او تظاهر به روزه خواری است و با آن برخورد میشود.

روزه خواری در ملأعام

بنابراین شخصی که در منزل و یا مکان خلوت که هیچ رفت و آمدی در آن وجود ندارد با دلیل شرعی یا بدون هیچ دلیلی مبادرت به روزه خواری کند، مجرم نیست و مجازاتی هم نخواهد شد.

ماده ۶۳۸ قانون مجازات اسلامی درباره تظاهر به عمل حرام چنین مقرر میدارد: «هرکس علنا در انظار و اماکن عمومی و معابر تظاهر به عمل حرامی نماید، علاوه بر کیفر عمل به حبس از ده روز تا دو ماه یا تا (۷۴)‌ ضربه شلاق محکوم میگردد و در صورتی که مرتکب عملی شود که نفس آن عمل دارای کیفر نمی‌باشد ولی عفت عمومی را جریحه دار نماید فقط به حبس از ده روز تا دو ماه یا تا (۷۴) ضربه شلاق محکوم خواهد شد.»

شایان ذکر است که این ماده تنها شامل اشخاص مسلمان نمی شود و افراد غیرمسلمان را هم در برمیگیرد هرچند که روزه برای آنها واجب نمیباشد، اما اقدام به روزه خواری برای آنها نیز جرم محسوب میشود و مجازات میشوند.

نکته قابل توجه دیگر اینکه تظاهر به روزه خواری در ملاء عام در صورتی جرم است که از رو عمد باشد لذا در صورتی که فردی سهوا و در اثر فراموشی و بدون قصد و عمد در معابر عمومی چیزی بخورد یا بنوشد، مرتکب جرم نشده است.

همان طور که در ماده مذکور آمده است حداکثر مجازات تظاهر به حرام، ۷۴ ضربه شلاق است و مجازات دیگر، ۱۰ روز تا ۲ ماه حبس است. بنابراین قاضی میتواند با توجه به موردی که پیش آمده است و اظهارات مرتکب رای متناسب با عمل ارتکابی را با توجه به این ماده تا این مقدار صادر کند و مجازات مناسب را تعیین نماید.

روزه خواری در خودرو

مطابق ماده ۶۳۸ ق.م.ا ارتکاب و تظاهر به هر فعل حرامی در معابر و انظار عمومی جرم محسوب میشود. به همین سبب تظاهر به روزه خواری در خودرو نیز با توجه به عبارت انظار عمومی و معابر مشمول این حکم میشود؛ بنابراین اگر شخصی در خودرو تظاهر به روزه خواری نماید، ضابط قضایی یعنی پلیس میتواند با او برخورد نمیاد و این فرد نمیتواند به این دلیل که خودرو حریم شخصی است، روزه خواری کند و این امر سبب سلب مجازات او نمیشود. این مساله هر ساله توسط نیروی انتظامی و قوه قضائیه طی بیانیه ای اعلام میشود و از رانندگان و سرنشینان وسایل نقلیه درخواست میشود تا ضمن حفظ حرمت ماه رمضان، از تظاهر به روزه خواری اجتناب کنند.

دلیل برخورد با روزه خواری علنی چیست؟

سوال که ذهن بسیاری از افراد جامعه را در زمینه برخورد با روزه خواری در ملاعام درگیر کرده است این است که دلیل برخورد با این امر چیست؟

در پاسخ به این سوال باید گفت از آنجا که قوانین بر اساس حکومت اسلامی شکل گرفته است و اکثریت جامعه مسلمان هستند، احکام اسلام نیز به دو دسته تقسیم می شوند: احکام فردی که شامل احکامی است که مانند نماز خواندن که صرفا یک امر فردی است و جنبه اجتماعی ندارد، و احکام اجتماعی مانند شرب خمر و تظاهر به روزه خواری در ملا عام که جنبه اجتماعی نیز دارند.

در احکام فردی، معمولا حکومت اسلامی اجباری برای عمل به آنها ندارد، هرچند وظیفه خود میداند که شرایط عمل به این احکام و گرایش به آن را فراهم کند، اما در احکامی که جنبه اجتماعی دارند، اگر این تخلف از این اعمال به صورت علنی انجام گیرد این اقدام در واقع حرمت احکام شرعی را میشکند و آنها را بی ارزش میسازد لذا در این موارد حکومت جهت حفظ حرمت احکام شرعی ضمانت اجرایی مانند تعزیرات را در نظر میگیرد و اجرا میکند. با توجه به فقه اسلامی، قاعده فقهی التعزیر فی کل معصیه، مجازات تعزیر برای هر کدام از معاصی قابل اجرا میباشد و چنین حقی را به حکومت می دهد که برای اجرای این احکام، الزام حکومتی در قالب قانون ایجاد نماید.

دلیل برخورد با روزه خواری علنی چیست؟

البته این برخورد قانونی و شرعی صرفا از باب علنی بودن این اعمال است چرا که با ارتکاب معصیت در خفا دخالت و برخوردی صورت نمیگیرد، این روش نسبت به غیر مسلمانان نیز اجرا میشود و اگر عملی را که طبق شریعت آنها جایز است اما نزد مسلمانان حرام است را مخفیانه انجام دهند اشکالی ندارد، اما اگر آن را علنی انجام دهند به دلیل هنجارشکنی با آنها برخورد میشود.

بنابراین از آنجا که شهروندان ایرانی شامل مسلمانان و غیر مسلمانان میشوند که مسلمانان معمولا وظیفه خود میدانند به احکام اسلامی عمل کنند اما در عن حال اگر بخشی از آنها تمایل نداشته باشند به احکام اسلامی عمل کنند میتوانند بدون آنکه بخواهند به صورت آشکار مقابله و هنجارشکنی کنند، در پنهان به احکام شرعی عمل نکنند. مثلا، کسی که تمایل ندارد روزه بگیرد، میتواند به صورت پنهانی روزه نگیرد اما حق ندارد هنجارهای جامعه اسلامی را به طور علنی نقض کند. افراد غیرمسلمان در کشور نیز، در حدود قانون‏ در انجام‏ مراسم‏ دینی‏ خود آزاد هستند و در احوال‏ شخصیه‏ و تعلیمات‏ دینی‏ مطابق‏ آئین‏ خود عمل‏ میکنند. با این وجود موظفند هنجارهای جامعه اسلامی را رعایت کنند و نمیتوانند مثلا به صورت علنی مشروب بفروشند.

از طرف دیگر روزه خواری در ملا عام نباید به صورت یک رفتار اجتماعی نمایان و عادی شود به این علت که در این صورت حقوق بسیاری از شهروندان روزه دار نادیده گرفته شده و همچنین قبح  روزه خواری در ملا عام در جامعه اسلامی شکسته می شود.

بسیار بدیهی است کسی که عمدا و علنا و بدون دلیل شرعی روزه خواری می کند، با این بی اعتنایی، اسلام و احکام اسلام و مسلمانان را زیر سؤال می برد. به همین دلیل، این نوع ارتکاب حرام فقط ضرر شخصی ندارد بلکه آسیب های اعتقادی و اجتماعی را به دنبال دارد چرا که فرهنگ روزه خواری، بی دینی را رواج می دند و اعمال این اشخاص در جامعه اسلامی تاثیر نامطلوبی را بر جامعه خواهد داشت و مشخص است که منظور و مقوصد او صرفا خواسته نفس خود او نمیباشد، بلکه این شخص به بی دینی و بی مبالاتی خود افتخار میکند و علنا مخالفت میکند والا کسی که قصد روزه خواری عمدی دارد، ضرورتی ندارد در مقابل دیگران این کار را انجام دهد و می تواند در جایی که افراد دیگری نیستند این کار را بکند هرچند باز هم کارش حرام است.

نتیجه گیری

لذا ایجاد حکومت اسلامی، ضرورت امر به معروف و نهی از منکر را روشن میکند. برای مقابله روزه خواری علنی، اقدامات فرهنگی باید در اولویت واقع شود والا صرفا با ابزار جرم و مجازات مشکل برطرف نمیشود. هرچند در مواردی مجازات برای افرادی که عالما و عامدا مرتکب جرم میشوند جهت ایجاد امنیت اخلاقی امری ضروری محسوب میشود. بدون شک مراحل نهی از منکر اگر چه از تذکر لسانی شروع می شود اما در صورت عدم تاثیر و وجود قدرت اجرایی، به مراحل دیگر یعنی قوه قهریه و برخورد قضائی کشیده میشود که در این صورت ناچار خواهید بود به یک وکیل پایه یک مراجعه کنید.

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

error: Content is protected !!